Hij probeerde haar uit zijn hoofd te zetten maar dat lukte niet echt. Of beter: echt niet. De hele woensdag en donderdag waren voor hem in ieder geval al verloren dagen. Woensdag had hij verheugtijd en donderdag kon hij het beeld van haar niet uit zijn hoofd krijgen. En maalde hij door over wat er in het clubhuis gebeurt was, waar ze over gepraat hadden, hoe ze er uit gezien had. Want ze zochten elkaar op. En dan praatten ze en praatten ze. Over bootjes uiteraard maar ook over werk, de marinier, zijn ex, haar leven en zijn leven buiten de watersport. Ze waren ook door blijven SMS’en. In eerste instantie vrij zakelijk, over uitslagen en dergelijke, maar later kreeg het af en toe een smeuïge ondertoon. Ze had dan wel die vriend maar helemaal gelukkig was ze toch niet had hij het idee. En dat idee ontkende ze niet. 

Wel honderd keer had hij naar het concept in zijn telefoon gekeken, waarin hij zou teksten dat ze moest kiezen; de marinier of hij. Hij had wel al honderd keer gedacht: ik verzend het nú. Maar nooit gedaan. Te bang dat hij niet de keuze zou zijn, en hij daardoor zijn dromen zou verliezen.

De weekenden, als hij wist dat de marinier er was, had hij een knoop in zijn maag. Zeker als ze dan in zo’n weekend een SMS stuurde waaruit bleek dat het niet echt gezellig was thuis. En hoewel hij eigenlijk niet eens van die knoop af wilde – alles wat met haar te maken had was goed – wist hij wel dat er iets moest gebeuren.

 Eind september was de laatste woensdagavondwedstrijd. Nadat hij twee weken met vrienden op vakantie was geweest in Cuba  – geen bereik met de mobiel – bleef het stil op de SMS.

Hij heeft zich vreselijk ingehouden om niet dat eerste bericht te sturen, wilde af en toe wel met zijn kop tegen de muur oplopen om dan in ieder geval maar ergens fysiek pijn te voelen, alles beter dan die enorme pijn in zijn hart.  Hij was uit voorzorg maar met roken gestopt, dan kon hij aan zijn omgeving in ieder geval nog een beetje verklaren waarom hij zo ontzettend niet te genieten was.

Na meer dan een maand begon hij te accepteren dat er geen berichtjes meer zouden komen. Het heeft tot de kerst geduurd voor hij er een beetje overheen was. De liefde van zijn leven, wist hij. Wat doet dat pijn. Op 2 januari was hij weer met roken begonnen. 

Achttien mei was de eerste zomeravondwedstrijd van het seizoen. Even kromp zijn hart ineen toen hij haar op haar boot aan het roer zag staan, maar hij wist die gedachte snel te verdringen. Het was de hele winter goed gegaan, dan moest hij hier ook maar even doorheen, dit was gewoon een flashback.

Bij de eerste keerton had zijn telefoon gepiept. “Ben verhuisd. Ben je dit weekend op de boot?” De rest van de avond was zijn glimlach zo breed dat zijn oren ernstig in de weg zaten

Wil je geen aflevering missen van JET! Box 13, schrijf je dan nu in voor de GRATIS Nieuwsbief aanmelden nieuwsbrief dan ben je altijd als eerste op de hoogte.