BOX DERTIEN B

Toen manlief en ik in februari 2005 een jachtwerf aan het Veerse Meer overnamen hadden we, achteraf gezien, geen idee waar we aan begonnen. Wisten wij veel waar al die spullen voor dienden. Impeller, genuarail en leuver, dat lukte nog net, maar wat was in hemelsnaam een homokineet, een NMEA-kabel en een starterkrans? Er bleken zeventienduizend verschillende artikelen te zijn, van RVS bouten  tot onderdelen voor pomphuizen, waarvan de klanten verwachtten dat wij er alles van wisten. “Wat gaat u er mee doen?” gebruiken we nog steeds wel eens als tijdwinner om er even over na te denken wat het dit keer  kan zijn waar naar gevraagd wordt.
We wisten niet hoe we de boten optimaal in de boxen moesten leggen, hoe we passanten in moesten passen en het automatiseringssysteem leek er uit te bestaan dat alles wat je in de computer zette, definitief nooit meer terug te vinden was. Drieëntwintig leveranciers zijn er van zwemvesten,  en wist u dat er meer dan tien merken van inboardmotoren bestaan?

Wat echter onze grootste vergissing was, was dat we ons niet gerealiseerd hadden dat we opeens burgemeester van een dorp met een kleine 500 inwoners werden; een haven.
In alle opzichten vergelijkbaar met een dorp, met het verschil dat de karakters in dit dorp vaak dusdanig kleurrijk zijn dat ze zo in die oude NCRV-serie, “Paradijsvogels” voorbij hadden kunnen komen.  Man Bijt Hond hoeft het land niet langer door en kan hier jaren filmen.

Willy Wodka, de man die op een strekdam gevaren was WANT hij was diabeet. Dat anderhalve liter wodka per dag dan niet echt helpt wilde hij niet zien. Arme Antoinette. Ongelukkig in de liefde op een manier waar geen bouqetreeks  schrijfster nog wat bij kan verzinnen. Een vervelende jeugd en al twintig jaar een knipperlichtrelatie met een man die ze niet alleen in haar eigen stad dagelijks tegenkomt, maar ook in ons dorp.Huilend hebben we haar aan tafel gehad als hij weer eens niet bij haar wilde zijn, stralend zat ze in haar kuip als hij deze week wel van haar hield.

Familie Inruil, de man die de onrust in zijn lijf aan probeert te pakken door het vooral niet in zichzelf te zoeken. Toen we hier begonnen hadden ze een zeilboot van een meter of tien. Die werd ingeruild voor een sloep want de lifestyle met rieten picknickmanden en gekoelde rosé sprak hen toch meer aan dan de beelden van de Vendee Globe. Vervolgens bleek het een slechte zomer en werd de sloep verruild voor een camper met twee scooters erbij. Dolgelukkig toerden ze door het Toscaanse landschap, tot na drie weken vakantie bleek dat Toscane wat ver was voor een weekend. De camper werd een motorboot en na een aantal weekenden aan het eerste eiland na de haveningang werd ook dat wat saai, dus toen  werd het toch maar weer een zeilboot.  Ook van inruilen komt huilen, dus het wordt wel ieder jaar een maatje kleiner. We vermoeden dat binnen nu en twee jaar de waterfiets zijn entree maakt in de haven. Herr Doktor Professor, de Duitser die niet in wil zien dat Nederland een maaiveld is, en wij dus niet in de houding springen als hij iets van ons gedaan wil hebben. Achter aansluiten en netjes op je beurt wachten. Dat is hij in het dorp waar hij zelf burgemeester is, duidelijk niet gewend. De lieve Belgen, die een vakantiehuis in het dorp hebben. Elk jaar tegen september kunnen ze de kosten van het vakantiehuis echter niet meer voor zichzelf verantwoorden en zetten ze de boot bij ons in bemiddeling. Om vervolgens elk voorjaar deze met veel excuses weer uit de bemiddeling te halen, ons op twee flessen champagne te trakteren, en weer bezit te nemen van hun drijvend paleisje. Afgelopen winter hadden we een goed bod op hun boot. Nog voor we hen belden wisten we al dat ze er geen akkoord op zouden geven.

Ben je gek op schrijven, zit je vol verhalen, hangen je vrienden aan je lippen als jij gaat vertellen en zou je dol graag eens een stuk van je zelf gepubliceerd willen zien? Stuur dan een beknopte versie met je naam en telefoon-nummer naar redactie@yourwayoflife.nl Wie weet sta jij dan in een volgende editie!