TUSSEN DE REGELS
Door: Ed Nissink

Oogklepcorrectie
Oogkleppen: wie kent ze niet? Voor paarden een uitkomst: hun brede, ruime blik wordt door oogkleppen beperkt, zodat ze niet te veel afgeleid en afgeschrikt worden. Bij mensen werkt het iets anders, al beperken de denkbeeldige oogkleppen ook de ruime, brede blik. Hoe zou het zijn als we de oogklepcorrectie in het zorgpakket zouden krijgen? Nee, het gaat niet om een plastisch-chirurgische ingreep. Oogklepcorrectie heeft te maken met wat wellicht een van de grootste uitdagingen in ons leven is: het onderkennen van mogelijkheden die normaal gesproken buiten ons blikveld vallen. 

Onveilig gevoel
Het onderkennen van andere mogelijkheden dan die we zo gewend zijn, geeft vaak een onveilig gevoel. We wisten het zo zeker: de regering zorgt voor ons, doet alles voor het volk en vaderland en is er voor de mensen in het land. Twintigduizend leugens later, wanneer we voor de zoveelste keer zijn bedrogen, uitgekleed, gepasseerd en geminacht door diezelfde regering, brandt er weliswaar diep van binnen ergens een knipperlichtje met ‘alarm; je wordt bedrogen’ maar vaak blijft het daarbij. Waar moet je in vredesnaam nog op steunen als zelfs de leiders van het land er uiteindelijk toch voor zichzelf blijken te zitten, en niet voor de mensen in het land? Omwille van de rust laten veel mensen het maar zo en stemmen op de partij die hen nog enigszins tegemoet lijkt te komen.

Van Sinterklaas blijf je af!
In het dagelijks leven komt deze ontgoocheling ook voor, vaak al in de prille jeugd. Ik kan me mijn eigen verbijstering nog zeer goed herinneren toen klasgenoten mij op de respectabele leeftijd van zes jaar vertelden dat Sinterklaas gespeeld werd door iemand, en dus niet echt was. Dat ging er bij mij niet in: mijn ouders – die me altijd voorhielden dat je niet mocht liegen – zeiden dat Sinterklaas bestond dus was het zo. Koppig van karakter als ik ben heb ik dat zeker een kwartier volgehouden. Daarna was ik om en hoorde ik bij de ‘weters’. 

Wacht maar: je gaat het vanzelf zien zoals ik
Later, in het volwassen leven komen we het nog altijd tegen. Je ziet dat bij reacties op mensen die anders dan gebruikelijk of verwacht reageren op bepaalde gebeurtenissen. Als iedereen diep bedroefd is vanwege het overlijden van een dierbare, maar er tegelijkertijd één persoon totaal niet van onder de indruk is, dan blijkt de eerste reactie meestal niet te zijn: “Hé, dat is bijzonder, dat je daar heel anders op reageert dan ik” maar eerder: “Wacht maar: de klap komt bij jou later nog wel” of: “Je zit nog in de ontkenningsfase”. 

Iedereen heeft recht op mijn mening
Het zijn de mensen die met hetzelfde gemak zeggen: “Ieder verwerkt het verdriet op zijn eigen manier”. Uiteindelijk moet het natuurlijk wel op hun manier gebeuren, dat spreekt vanzelf. 

De oogklepblik verstart; letterlijk
Wat is nou precies het probleem met deze oogklepperij? Mijn eigen ervaring is dat het verstart: soms letterlijk. Het geeft een soort koppig vastzitten, zelfs vastbijten in de vertrouwde patronen. Dat belemmert de geestelijke en spirituele ontwikkeling. De keren dat ik vastliep in mijn werk of persoonlijke leven zijn vaak keren geweest waarop ik hardnekkig vasthield aan de vertrouwde overtuigingen en patronen; hoe destructief of belemmerend die ook waren.