ESTHER CRENA UITERWIJK

Binnen de lijntjes kleuren
Deze week geef ik voor het eerst van mijn leven een gastcollege. De eerste van drie. Op de Hogeschool van Amsterdam, bij Commerciële Economie. En dat vind ik spannend.

Het gaat me niet om het spreken in het openbaar. I’m an actress by nature en vind het leuk om soepel, met hier en daar een kwinkslag, een praatje te houden voor een groep. In een vorige carrière heb ik tientallen mensen getraind en opgeleid. De vragen die gesteld worden, juist de vragen waarop je niet geanticipeerd hebt, testen je improvisatietalent en doen een direct beroep op je inhoudelijke kennis. Dat maakt dat je alert bent en op de toppen van je kunnen werkt. Dat de adrenaline door je aderen raast. Precies zoals ik het lekker vind.  

Ook je inlevingsvermogen wordt opgerekt. Toen ik in een van de trainingen als voorbeeld een situatie met de Baghwan en zijn in rood/oranje/geel geklede volgers aanhaalde, keek ik in 15 paar ogen, maar zag ik nergens licht branden. Generatiekloof. Met mij! Ik heb nooit een generatiekloof!  

Wat ik spannend vind, is de gedachte dat ik daar, als gastdocent, een bijdrage lever aan een serieus curriculum. Van een opleiding. Toen ik zelf nog in de collegebanken zat, viel of stond het niveau van het vak met het niveau van degene die uit zijn dictaten stond voor te lezen. Dat betekende dat ik lag te slapen bij International Law. Een hoog aangeschreven prof. College in het Engels. Met een Oost-Europees accent. Spreken op dicteersnelheid. Zo’n mooi vak en dat dan zo presenteren. Sjonge. Ga dan lekker onderzoekjes doen. In een kelder. Zonder daglicht.  

Wat je wilt, als student, maar sowieso als mens, is je omringen met inspirerend volk. Mensen waar de drive en, pas op: containerbegrip-alert, passie vanaf spat. Mensen van wie je energie krijgt. Geen rugzakjes of mensen die aan je kar gaan hangen of dode paarden waar je aan moet sleuren, maar betrokken lui, die van hun vak houden en er alles aan doen om jou een klein deel van hun liefde over te brengen, die openstaan voor je kritische of domme vragen (believe you me: die bestaan echt, hoor), die een discussie durven aan te gaan, die het elke keer weer leuk vinden om hun kennis over te brengen en aan wie je je hele verdere leven terugdenkt wanneer een specifiek onderwerp de revue passeert. Nou. Dat is dus De Lat.
Verder ben ik niet perfectionistisch.