HELEN FIDZGERALD 'DE DUIVELSKAMER'  

Ben je gek op bloedstollende thrillers doorspekt met duistere humor, dan moet je de boeken van Helen FidzGerald lezen. Helen FitzGerald schrijft thrillers en teen fiction. Zij wordt omschreven als "een indrukwekkend nieuw talent onder de crime fiction scene." Haar volwassen novels -Dead Lovely, My Last Confessionna, The Devil Staircase en Bloody Woman- zijn in vele talen vertaald en alom geprezen als "glorieuze zwarte komedie" en "duister denkende vrouwen". Haar eerste teen fiction-roman, Amelia O'Donohue is SO not a Virgin, wordt dit jaar in de verenigde staten uitgebracht. Helen heeft 10 jaar lang als reclasseringsambtenaar en maatschappelijk werkster in de gevangenis van Glasgow gewerkt, is getrouwd met Sergio Casci en heeft twee kinderen. 

Fragment De duivelskamer – Helen FitzGerald
Er was vijftig procent kans. Mama had het, en was schuimbekkend van waanzin gestorven. Vijftig procent kans voor Ursula en mij. Wat we kregen voor onze achttiende verjaardag – die van haar nu, die van mij over vier jaar – zou worden bepaald door hoe het muntje neerkwam: kruis of munt. Ik probeerde Ursula’s hand te pakken terwijl we via de parkeerplaats het ziekenhuis in liepen, maar ze sloeg me weg. Verder herinner ik me alleen gangen, honderden gangen die weer naar honderden andere gangen voerden. Ik herinner me dat ik urenlang in een wachtkamer zat terwijl Ursula en papa de uitslag van het onderzoek bespraken, en ik herinner me dat Ursula met gespreide armen en een brede grijns een kamer uit kwam rennen. Ik omhelsde haar en we wervelden samen door het vertrek. Mooie Ursula. Ze zou mama niet achterna gaan, niet van een humeurige vergeetachtigheid in stinkende onmacht vervallen en ten slotte op haar veertigste aan haar eind komen.
Toen we die middag van het ziekenhuis naar huis reden daalde de duisternis op me neer. Ik was ervan overtuigd dat Ursula’s onderzoeksuitslag voor mij niet veel goeds voorspelde. Papa legde uit dat dit onzin was, maar ik geloofde hem niet. Wat mij betrof kon het niet anders of een van ons had het, en als het Ursula niet was, dan zou ik het zijn.
Ik was veertien, en vanaf dat moment zouden mijn gedachten beheerst worden door de dood. Ik zou de rest van mijn tienerjaren omhoog blijven staan kijken naar een langzaam vallend muntje.
De tocht naar Kilburn was zo’n doorsnee saaie rit over de snelweg: vlak, dor en snel. Duizenden grote vrachtwagens denderden piepkleine gezinsauto’s voorbij. In de dorre weilanden stonden hongerig ogende schapen, en er lagen minstens twee platgereden dieren langs de kant van de weg. Aan de rand van Kilburn waren rouwkamers en een begraafplaats, bij ons in de straat krijsende varkens in de spekfabriek. En dan was er nog de duisternis, die in me sijpelde.
Ik miste die vier jaar van alles: ik ging nooit in de achtbaan in het lunapark; ik zoende nooit met een jongen voor het geval ik verliefd op hem werd; ik schreef me niet in op de universiteit; ik bleef maagd.
Ik was al dood.
Drie weken na mijn achttiende verjaardag reden we naar Melbourne. Ik beeldde me in dat ik door de gang van een Texaanse gevangenis liep. In plaats van geelbruine weilanden zag ik het staalgrijs van cellen. Mijn vader was de priester, die één stap voor me ademloos gebeden liep te prevelen. Ursula was de zwijgende bewaker, aan me vastgeketend, log. Ik liep naar de kamer waarin ik zou eindigen, lijdzaam, zonder het te verhinderen, en toen ik in de zijspiegel keek zag ik dat ik Cheesles at. Terwijl ik de oranje smurrie uit de knapperige ringen zoog vroeg ik me af waarom men de moeite nam voor een galgenmaal, om onmiddellijk daarna te beseffen dat er altijd een moment hoorde te zijn voor Cheesles, want Cheesles zijn verrekte lekker.