Op dat moment stond ik namens de gehele Nederlandse pers alleen met mijn camera voor de verbaasde winnaars. Gelukkig had een collega zich in een hoek verdekt opgesteld en zich toch met enige spoed naar de bühne begeven. De winnaars van de VSCD prijzen zijn meestal wel ervaren kleinkunstenaars die er mee om weten te gaan.

Het is bij Cameretten of het Amsterdams Kleinkunst Festival voor een winnaar vaak de eerste keer dat men zoiets meemaakt en waar moet je dan kijken? Het went snel heb ik wel gemerkt. De deelnemers aan de cabaret en kleinkunstfestivals worden vaak vooraf begeleid. Je moet immers goed beslagen ten ijs komen.  Volgens mij vergeten ze toch weleens wat essentiele zaken die bij een winnaar horen.

Wat doe je dan? Welke houding? Ach misschien maar goed ook want nu zijn het toch vaak de spontane momenten die voor de mooie plaatjes zorgen. Niet teveel regisseren maar. Als fotograaf kijk je van te voren even waar je gaat zitten of staan bij de bekendmaking. Hoe krijg je de winnaar het beste in beeld.  Soms zijn er overijverige festivalmedewerkers die je even precies zeggen waar je moet gaan staan of zitten. Zij hebben veelal nog nooit een camera in de handen gehad en geen flauw idee hoe een winnaar het voordeligste in beeld kan komen. Even vooraf contact met iemand van de organisatie stel ik altijd wel op prijs.

Een festival als dit blijft anders zo incognito. Bij Cameretten lijkt het wel de traditie te worden dat ze mijn aanmelding- en bevestigingsmail kwijt zijn. Geen nood want met een enkel berichtje wordt dit altijd soepel opgelost. Waar ik me vaak wel aan kan storen is dat een fotograaf zo vaak aan zijn lot wordt overgelaten. Vaak blijft het "ellebogenwerk" om nog even een goede foto te maken van de winnaars die dan net even anders is dan je collega. Ik maak er nooit zoveel stennis over maar er zijn collega's……. Die kunnen de tent afbreken over een consumptiebon. Over het licht dat niet goed is. Over het ontbreken van een uitrijkaart voor de parkeergarage. Noem maar op.

Het wordt inderdaad vaak vergeten. Ruim 2 uur in een hoekje zitten en je best doen, het is tenslotte werk, kan best beloond worden met een consumptie. Het is weleens dringen aan de bar om zelf wat te kunnen bemachtigen. Hoe doe je dat dan? Camera's om je nek laten hangen met tussen de "bloteruggen" galadames met hun rode wijn die er net zo gemakkelijk overheen gaat?  Ik doe het niet meer. Dan maar op een droogje…….

Gelukkig ben ik in de loop der jaren een bekend gezicht geworden voor een aantal organisatoren en VIP's die wel consumptiebonnen hebben of naar de artiestenfoyer gaan.  

Het belang van een goede foto wordt best onderschat. De publiciteitswaarde gaat verder dan dat ene moment na de uitreiking van de prijs. Zo ook de persberichten.

Ik zal wel een pietlut zijn maar wat kan ik me ergeren aan die taal en spellingfouten die er vaak in staan. Dus daarom….neem ik het maar niet over en beperk me tot de foto's van de winnaars.

De persoonlijkheidsprijs van Cameretten is uitgereikt aan Kevin Bellemans van Ongericht Enthousiasme. De publieksprijs was voor het eveneens Vlaamse duo Lankmoed, oftewel Jan Geubbelmans en Peter van Ewijk.

De Vlaamse formatie Ongericht Enthousiasme heeft de juryprijs van het 46e Cameretten festival gewonnen. Ongericht Enthousiasme bestaat uit Michel Verkinderen, Kevin Bellemans en Philippe Verkinderen.

Tekst en foto's Jaap Reedijk www.jaapreedijk.com