JAAP REEDIJK

Even sozen.
Ik ben een plattelandsjongen en zal dat ook wel blijven. De stad heeft iets speciaals voor mij en dat wil ik graag zo houden. Het geeft een meerwaarde als je in de stad werkt of gewoon je vrije tijd doorslentert. De verschillen zijn me te groot. Eigenlijk heb ik dat altijd gehad. Er zijn wel serieuze overwegingen geweest om in de stad te wonen maar het ging nooit door. Telkens weer bleef het platteland me trekken. Als ik voor een concert naar de stad ging was het een belevenis. Wel goed werken maar als ik weer huiswaarts ging vond ik dat heerlijk. Als ik nu over de Haringvlietbrug ga heb ik een soort van thuis komen.  

De concerten in de stad waren anders. Ahoy was een immense zaal en de Doelen  in Rotterdam waren bekend terrein maar wel netjes. Deze zalen  waren voor mij zo'n beetje mijn thuishaven. De uitstapjes naar Paradiso, de Melkweg, Tivoli en het Paard van Troje waren halve wereldreizen. Nee, dan de popconcerten bij ons op het platteland. In het dorp.

Wij hadden de soos. Daar gebeurde het. Bijna ieder dorp had wel zijn eigen soos en het was leuk om in een ander dorp eens te kijken. Nooit zo leuk natuurlijk als je eigen stekkie waar je iedereen kende en waar je wist welk meisje je vooral moest ontwijken. Ik vraag me af of de stad ook een soos had. Een soos was in mijn tijd vooral donker met wat knipperende lichten, vloeistofprojecties en hoeken waar je kon hangen. Hangplekken dus.  

Voor een soos moest je lid worden anders kwam je er maar 1x in als gast. Ik neusde graag rond en was lid van meerdere sozen. Overal was immers wat te doen. Jeugdsoos Fire in Oud Beijerland, Question in Mijnsheerenland, De Tref in Numansdorp en Locomotion in Klaaswaal. Het zegt je misschien niets maar dit was onze jeugd in ons "werelddeel".

De soos had ook zijn eigen concerten. Regionale bands die optraden op een klein podium en was het podium te groot of de band intussen te bekend dan werd het plaatselijke dorpshuis gehuurd.  

Menig grote band heb ik zien spelen in de soos. Menig contract is nu goud waard door alleen de amusementswaarde al. Ik was in de jaren 70 hevig aktief bestuurslid van zo'n soos en het was me alles aangelegen om de soos van Klaaswaal tot de beste van de hele Hoekse Waard te maken. Het bijzondere was dat ik ging concurreren met mijn weekendbaas. De disotheek de Posthoorn in Puttershoek. Daar kwamen immers ook de grote Nederlandse popbands. Toch was dit anders. Dat was een discotheek met Jan van der Pligt als eigenaar bij de deur en wij hadden een soos met een bestuur dat bij de deur stempelde en consumptiebonnen uitdeelde. 

Laatst zat ik met George Baker herinneringen op te halen aan de concerten in de soos en het dorpshuis. Nederlandse artiesten kregen 500 gulden, 750 gulden als er wat hits waren en 1500 gulden als er veel nummer 1 hits tegenover stonden. Una Paloma Blanca klinkt nu toch wel anders in het dorpshuis dan in Ahoy zeg nou zelf. 

Warm was het overal. Bomvol vaak zodat na 10 minuten de eersten al weg konden gaan om door de EHBO met een bemoedigend praatje weer opgelapt te worden. "Zal ik je moeder even bellen"? Nou die vraag was al genoeg om snel bij bewustzijn te komen want je moeder laten bellen en dan de helft van het concert te missen.......kan toch niet? 

Nu terug kijkend besef ik pas hoeveel Nederlandstalig talent ik heb ontmoet als snotjongen. De eerste deunen van de Sandy Coast met de broertjes Vermeulen, de Motions, After Tea, Alquin, Dizzy Mansband, George Baker, Earth & Fire, Golden Earrings. Nu roep ik vaak "gelukkig hebben we de foto's nog" maar ik heb er niet zoveel uit die tijd. 

Op de grond bij Robert Long die voor 500 gulden zijn lp Vroeger of Later kwam zingen. In streepjesshirt, dat weet ik nog wel. Aan de joint met Armand die onze kleedkamer helemaal blauw achterliet. Naast de brandweerkazerne. en toch geen alarm afgegaan. 
 

Maar ook Supersister, Lemming, Peter Blanker, Long Tall Ernie, Peter Schaap en zelfs The Tramps, en Shepstone and Dibbens kwamen uit het buitenland om in een Hoekse Waardse schuur te spelen. 

Hat zal m'n 55e zintuig wel zijn dat zoveel nostalgische sentimenten over je neergooit maar het was echt bijzonder. Als je praat over die ontdekkingstocht met de muzikanten merk je dat deze tijd speciaal was. Voor sommigen waren het tropenjaren. Aan het begin van je loopbaan staan en dan geleefd worden door de hitparade en de beloofde dollars. Toch had ik het voor geen goud willen missen hoor je toch overal terug. Ik kom ze nog steeds tegen. Het zijn allemaal vijftigers, zestigers met veel verdiende sporen. Musicerende legendes. George The, de gitarist van George Baker, werkt nu met Jan Smit, de Drie J's en Nick en Simon maar ook met George Baker. Nu als manager. 

Het blijft bijzonder. Nu ja.......toen was het zo gewoon. net als in de stad waar je een concert bezocht. Het grote verschil was dat we hier na afloop in de soos wel zelf alles weer moesten opruimen want de andere dag zaten de bejaarden er weer te kaarten en in de boerenschuur moesten gewoon de tractor en de combine weer kunnen staan.

Ik ga maar eens een verzamelcd maken. "The best of the soos". Wordt vast een hit.