HET GENOOTSCHAP VAN DE LAATSTE DIEREN

Jeffrey Moore
Op een avond stopt Nile Nightingale bij een kerk met een verweerd Te Koopbordje ervoor. Plotseling wordt hij opgeschrikt door een pickup die over het landweggetje voorbijschiet. Op het dak is een zak vastgebonden. De vrachtauto slingert om de kerk heen en komt naast het kerkhof tot stilstand. Stilte, dan een bons. Met dat geluid komt er een einde aan Niles rust. In de juten zak bevindt zich het zwaargewonde lichaam van een meisje. Nile besluit haar wonden te verzorgen en achter degenen aan te gaan die haar voor dood achterlieten. Het genootschap van de laatste dieren is een sterke en aangrijpende verbeelding van de illegale jacht op wilde dieren en van hen die daar tegenin durven te gaan.

Jeffrey Moore is geboren in Montreal. Hij is werkzaam als vertaler en als docent aan de University of Montreal. Voor zijn eerste roman, Prisoner in a Red-Rose Chain kreeg hij de Commonwealth Writers' Prize. Moore verdeelt zijn tijd tussen Montreal and Val Morin, Quebec.  

Fragment:
Het licht kwam uit zijn bek, die was opengespalkt met iets wat op een gloeilamp leek. De auto, een pick-up met verhoogd chassis, lichten op het dak en een grote grille, scheurde recht op de voordeur van de kerk af. Op het laatste moment boog hij af, een smal pad op dat om de kerk heen liep, van mij vandaan, naar de andere kant van de begraafplaats. Hij remde abrupt en draaide om zijn as, de motor sloeg af of werd uitgezet. Een stilte van vier of vijf seconden en vervolgens een péts, en een knappend geluid als van brekend glas. Zodra ik dat geluid hoorde, wist ik dat ik het nooit zou vergeten. De pick-up werd weer gestart, de bovenmaatse banden gierden over zwart ijs en deden steentjes en zand opspuiten. De auto schoot weg over de oprijlaan, de kolkende ijskoude mistdampen in, en was verdwenen.  

Ik bleef even roerloos staan, me verward afvragend wat ik hier te zoeken had. Wat ze daar uit de auto hebben gegooid, gaat mij niks aan. Ik deed de kijker weer in zijn hoes en liep terug naar mijn volkswagenbusje, een gestolen roestbak die moeilijk startte. Hij kwam meteen bij de eerste poging tot leven. Ik reed met gedoofde lichten naar het eind van de oprijlaan. Ik bleef minstens een minuut met mijn handen om het stuur geklemd zitten, keek naar de ruitenwissers, luisterde naar het geluid van metaal dat langs glas schraapte. De regen liep stroperig langs de voorruit en werd hard. Ik schoof de voorruitverwarming in de hoogste stand. Ik staarde naar mijn handen, die van iemand anders leken te zijn.