Op het uitgestrekte landgoed in de heuvels van Herefordshire waren ze de enige kinderen geweest, en uiteraard zochten ze elkaar op. Ze speelden in het grote huis, verstoppertje in de vele kamers. Verkenden samen de bossen en de vijver, waar hij haar leerde hoe ze een steen over het water moest laten ketsen en zij hem leerde vlechten. Ze waren struikrovers en piraten, ontdekkingsreizigers en landlopers. Samen leerden ze zwemmen en later vilde ze zonder enige schroom de konijnen die hij schoot. Ze schreven elkaar lange brieven toen zij op haar achtste naar kostschool ging. Elke vakantie was het als voor die tijd, waren ze samen, genoten ze van elkaars gezelschap, speelden ze samen en deden alles wat twee kinderen samen doen.  

De breuk was gekomen toen zij op haar zeventiende naar Zwitserland was geweest voor haar finishing school. Toen ze terug kwam na dat jaar, zag zij waar haar ouders haar al eerder voorzichtig op gewezen hadden. Een Lady en de zoon van de tuinman, dat ging niet samen. Zeker niet in de jaren waarin zij leefden. “So I became a wife and he became a welder” zei ze, terwijl ze even naar hem opkeek en haar hand op zijn knie legde. 

Ze had haar geliefde platteland moeten verlaten toen de vader van haar viscount, slechts een jaar na haar huwelijk, overleed en hij zijn plaats in het House of Lords in moest nemen. Zo waren ze elkaar uit het oog verloren.

Beiden hadden een gelukkig leven geleid. Hij was een vakman geweest en dat was herkend en erkend. Hij had zich opgewerkt in zijn vak en zijn belangstelling voor politiek had een uitweg gevonden in de plaatselijk ‘counsil’. Samen met zijn vrouw, inmiddels al weer tien jaar geleden overleden, had hij vier kinderen gekregen, en die hadden inmiddels ook al weer kinderen die ook alweer kinderen hadden. Hij was de tel van de kleinkinderen en achterkleinkinderen een beetje kwijt geraakt. 

Haar had hij weer ontmoet toen haar ouderlijk huis, verkocht en volledig gerenoveerd, weer feestelijk open ging ter ere van het nationaal museum wat zich er in vestigde. Uiteraard was zij, als laatste uit haar lijn, uitgenodigd voor de opening. Hij had voor zichzelf ook een uitnodiging weten te regelen, benieuwd als hij was naar het huis van zijn jeugd, en eerlijk gezegd ook een beetje uit nieuwsgierigheid naar wat er met het meisje uit zijn jeugd, inmiddels ook weduwe, gebeurd was.

Het leek of de jaren van hen afvielen toen ze elkaar weer zagen. Alsof ze weer veertien en zestien waren. Het had nog geen drie maanden geduurd voor ze samen waren. Ze waren niet getrouwd, dat wilde zij haar kinderen niet aandoen. Lady Leashire-Hathorn klinkt toch anders dan Mrs. Woods, en hoewel stand niet meer zo belangrijk was als in haar eigen jeugd, wilde ze niet dat haar kinderen en kleinkinderen iets uit zouden moeten leggen tegen hun vrienden. Ze had haar huis in Londen verkocht en had een cottage gekocht in haar geboortedorp. Ze waren beurtelings in haar huis en in zijn huis. En vijf maanden per jaar op hun boot; Hathorn Woods Revisited.