JET! BOX 13B

SLUISPERIKELEN
Sluizen zijn lastige obstakels voor de meeste watersporters. Rijkswaterstaat beseft dit ook en heeft daarom sinds 2007 zogenaamde ‘stewards’ op de sluizen gezet. Het idee was dat deze vakantiekrachten plekjes aan zouden wijzen, lijntjes aan zouden pakken en er zo voor zouden zorgen dat er minder stress en schade zou ontstaan, waardoor ook de doorstroming sneller zou gaan. Die steward kon dan bijvoorbeeld ook de schipper er op wijzen dat het nu misschien wel tijd werd om te vieren, omdat het water ook al gezakt was, of dat deuren open nog niet helemaal betekent dat je al kan omdat er nog een brug in de weg ligt.

In 2007 hadden ze hiervoor een stel kinderen van medewerkers opgetrommeld. Ze kregen een leuk shirt aan en werden de muur op gestuurd. Maar dat een vader of moeder bij Rijkswaterstaat nog niet betekent dat ze ook begrijpen waar ze mee bezig zijn, daar kwam RWS ook achter. Je had meer last dan gemak van die kinderen. Ik moest dan ook erg lachen toen RWS begin 2008 een aankondiging het net op slingerde dat er dit jaar gekozen was voor “…stewards met enige ervaring in de watersport.” Zou dat helpen? 

Uitzonderingen daargelaten, zoals de mensen die pal achter een schutsluis liggen, komen de meeste watersporters alleen maar sluizen tegen als ze op vakantie gaan.

Dan wordt er een toertje gemaakt over diverse wateren, op zoek naar daar waar het leuk is. En dat is vaak een paar watertjes verderop. ‘s Morgens bij het ontbijt wordt door de schipper al enigszins opgewonden aangekondigd: “een sluis vandaag jongens!” Meestal liggen die sluizen er niet voor niets en betekenen ze de overgang van het ene soort water naar het andere soort water. Zoet naar zout, stilstaand naar stromend of een combinatie van die dingen, dus de opwinding is compleet. Met de vraag of de schutting straks naar boven of beneden gaat kun je uren zoet zijn.

De lichte paniek begint voor de sluis al. We willen wel even afmeren, maar waar? Er staat met grote letters op die remmingswerken ‘Niet Meren’ en dat durven we dan dus ook niet. Bovendien zijn die palen gebouwd op beroepsvaart en daarom dus wel heel groot. En voor hoe lang leggen we aan? Uiteindelijk wordt besloten dan maar even rondjes te draaien. Daar worden de meest mannen kribbig van. Geduld is vaak niet hun sterkste kant. “Nee schat, ik heb echt even geen tijd voor nog een kopje koffie, zie je dan niet dat ik me aan het voorbereiden ben voor de sluis?” Stootwillen en landvasten liggen al uren klaar en het stoplicht geeft nog steeds rood aan, dus je kunt zelfs nog koffie gaan zetten, broodjes smeren als je wilt, maar die theorie is even vergeten.

Maar dan opeens rood-groen. Wat was het ook al weer? Klaar maken om de sluis in te varen toch?