JET!

Het 'geil-gehalte' 

Mensen op vakantie zijn net pubers op wintersport. Je weet best dat die leuke ski-instructeur of -instructrice gewoon een boerenlul of -trien uit de alpenweide is, maar trek hem of haar zo’n pak aan, giet er wat drank in, en Adonis is geboren.

Het grappige is dat manlief en ik in dit geval vaak de boerenlul c.q. -trien in kwestie zijn. De havenmeester is een hele goede tweede na de skileraar, blijkt. Voor het wat jongere grut in de haven hebben we onze vakantiekrachten. Er zijn al redelijk wat huurbootjes bijna niet uitgevaren omdat de meisjes deze jongens eigenlijk té leuk vonden. De kirrende meisjes Peterson, op vakantie met hun vriendjes nota bene, die om één van de jongens heen dansten en steeds maar sigaretten kwamen kopen net na sluitingstijd: ze zijn legendarisch geworden.  

Ook bij grote mensen schijnt het zo te werken. Manlief moet verdacht vaak iets op een boot na komen kijken als daar vrouwen ’s avonds alleen zijn. Hij is wel zo’n sul. Vaak heeft hij niet eens door dat het niet gaat om het nakijken van elektra maar dat er een ander zekeringetje gesprongen is.

Omdat de watersport toch een beetje een mannenwereld is ben ik vaker de klos. Als hij na een wedstrijd vertelt dat hij een werf heeft krijgt hij wel een beetje belangstelling maar heel erg spannend is het niet. Als ik hetzelfde zeg heb ik het hele café aan mijn lippen. Ga een weekend varen met een boot mannen en ze leggen je op E6. Stop een zelfde boot vol dames en je wordt tégen de kroeg aan geparkeerd, met angst en beven of je die manoeuvre wel aan kan, maar toch. We waren met een drukbezochte wedstrijd laatst een beetje laat binnen en wilden onze 9 meter naast een verlaten 10 meter leggen maar kregen de kans niet. De 8 meter er voor stond al klaar om ons aan te pakken.  

Hoewel heel veel mannen best beseffen dat de meeste bedrijven worden geleid door goede secretaresses, willen ze dat liever niet horen. Wat dat betreft zegt de volgende anekdote genoeg.

September 2006:
Een grote man komt de winkel binnen. Begin vijftig, met een uitstraling van iemand die ergens de baas is. “Dag jongedame, is de baas er ook? “ Door zijn toon en houding gaan direct mijn nekharen overeind staan. Ik heb nu eenmaal een natuurlijke weerstand tegen gezag. “Zegt u het maar”, antwoord ik dan ook. Bij de man verschijnt een glimlach die niet anders omschreven kan worden dan minzaam. “Nee, meisje, ik moet echt de baas zelf even hebben.” Mijn nekhaar staat recht overeind. Ik probeer eenzelfde minzame glimlach. Moet ik uitleggen dat deze bij mij er een stuk minder goed gelukt uit komt? “Ik kan u vást helpen.” “U gaat toch niet over de ligplaatsen?” antwoord de man, met lichte verbazing in de stem. Ik denk nog: “goh, ik ben van meisje naar U in minder dan 1 minuut”, maar dat zeg je dan weer niet. “Ook” antwoord ik kort. Hij begint me te irriteren en daar word ik kortaf van. Ik zie hem denken dat hij wel door wil praten maar ernstig het idee heeft dat hij dus dan nu niet op de goede toon begonnen is. Na enig aarzelen kiest hij eieren voor zijn geld en besluit: a gezegd, dan nu de rest van het alfabet. Hij moet ook wel, er is verder niemand.

Ben je gek op schrijven, zit je vol verhalen, hangen je vrienden aan je lippen als jij gaat vertellen en zou je dol graag eens een stuk van jezelf gepubliceerd zien? Stuur dan een beknopte versie met je naam en telefoonnummer naar redactie@yourwayoflife.nl. Wie weet sta jij dan in een volgende editie.