Kind van sneeuw
Alaska 1920. Mabel en Jack hebben het zwaar. Jack gaat gebukt onder de enorme hoeveelheid werk op de boerderij en Mabel worstelt met de eenzaamheid en het verdriet over het feit dat zij geen kinderen kunnen krijgen. Bij de eerste sneeuwval van het seizoen bouwt het echtpaar in een opwelling een kleine sneeuwpop. De volgende morgen is het sneeuwkind verdwenen, maar niet veel later vangen Jack en Mabel een glimp op van een blond meisje dat door het bos rent. Het kleine meisje, dat zich Faina noemt en zo uit een sprookje lijkt te zijn gewandeld, verovert al snel hun hart. Ze zien haar maar al te graag als hun dochter. Maar in Alaska zijn leven en dood onvermijdelijk met elkaar verbonden. Wat het echtpaar van Faina leert, verandert hun leven voorgoed.

FRAGMENT
Een deken van verse sneeuw glinsterde in het zilveren maanlicht. De schuur en de bomen erachter hadden zachte, ronde lijnen gekregen. Daar, aan de rand van het bos, zag Jack het weer. Een snelle blauwwitte flits. Hij was nog erg duf van de slaap. Hij kneep zijn ogen dicht, opende ze weer en tuurde naar buiten.

Daar was het. Een klein figuurtje dat tussen de bomen door rende. Was dat een rok die hij daar zag? Een blauwe sjaal om de hals, lichtblond haar over de schouders. Tenger. Snel. Een meisje. Ze rende langs de bosrand en verdween tussen de bomen.

Jack wreef z’n ogen uit. Slaapgebrek, dat moest het zijn. Te veel lange dagen. Hij liep weg bij het keukenraam en trok zijn laarzen aan, zonder de veters te strikken. Toen hij de deur opende, benam de kou hem meteen de adem. De sneeuw knerpte onder zijn zolen toen hij naar de schuur liep om hout te halen. Pas toen hij terugliep met zijn armen vol gekloofd berkenhout zag hij wat er over was van het sneeuwmeisje dat ze hadden gemaakt. Hij legde het hout op de grond en liep naar de plek waar ze had gestaan. Er lag alleen nog een klein hoopje sneeuw. De wanten en de sjaal waren verdwenen.

Hij schopte er met de punt van zijn laars tegenaan.

Een dier. Misschien had een eland hun sneeuwpop omvergelopen. Maar de wanten en de sjaal dan? Meegenomen door een raaf of een Canadese gaai. Het was bekend dat vogels soms dingen stalen. Toen hij zich omdraaide, zag hij opeens de sporen; het maanlicht wierp schaduwen in de holtes. Ze liepen door de sneeuw van de blokhut naar de bomen. Hij bukte en keek. Het zilverachtige blauwe licht was zwak, dus eerst vertrouwde hij zijn ogen niet. Misschien waren het sporen van een coyote, of van een lynx, in elk geval niet van wat hij dacht. Hij bukte nog dieper en voelde met zijn blote vingertoppen aan de sporen. Voetsporen waren het, van een mens. Klein. Van een kind.