LEZERSVERHAAL

PATRICIA FROM THE USA 

Het is 1975, 20 graden, Los Angeles Airport (LAX)

Ik was een verlegen, vrolijk meisje met lang sluik donkerblond haar, sproeten en een beetje een banjer, vissen, in bomen klimmen, skateboarden, dat waren mijn hobby’s. Ik kon het beter met jongens vinden dan met meisjes. Barbies waren voor watjes. Daarentegen had ik wel een kamer vol met pluche beesten en voor mijn verjaardag wilde ik graag plakband. Daarmee plakte ik de kasten dicht, met kerst pakte ik zelfs de autosleutels van mijn moeder in en legde ze onder de kerstboom. Creatief was ik wel! Het was natuurlijk heel gek dat mijn moeder in paniek was omdat ze haar sleutels niet kon vinden.

Ik had het prima naar mijn zin in Amerika, ik was altijd buiten met mijn broer en zus, we hadden een leuk leven. Mijn broer scheelde 3 jaar met mij en gebruikte mij als schans om met zijn crossfiets over heen te springen en mijn zus scheelde 5 jaar en had mij nodig als ze weer eens een enge film had gezien en niet alleen durfde te gaan slapen. Als jongste van het gezin had ik heel wat te verduren. Beide ouders werkten en hard, dat was gewoon zo in Amerika. Vandaag hadden ze een baan en morgen misschien niet meer. Mijn vader was timmerman en mijn moeder Vice President van Shareholders, aandelen bedrijf. Zij deed het heel goed. Maar nadat ze weer een telefoontje had gekregen van haar moeder met de mededeling dat er een familielid was overleden terwijl ze net terug was uit Nederland om er een te begraven, wilde ze terug naar Nederland, voor goed! 6 maanden later was het zo ver.

Mijn ouders besloten de boel in LA te verruilen voor een klein, koud, kikker landje. Ik was 11 jaar oud dus wat moet je? Inderdaad, spullen inpakken en wegwezen. Dat klinkt wel koel, stoer en simpel. En ik dacht ook op dat moment dat wij op vakantie gingen, zo voelde het ook. We hadden nog nooit in het vliegtuig gezeten, Amerika is zo groot dat het ook niet nodig was om ergens anders naartoe te gaan en zeker niet voor het weer. Met een 8 persoons Motor Home voor de deur waarin we regelmatig Baja Californie bezochten en nog veel meer staten was onze wereld groot genoeg. Maar we gingen wel van een heel warm klimaat, groot land waar alles kan naar voor mij het grote onbekende. Toen stapten we op een dag uit het vliegveld en het regende, het was voorbij met 'It never rains in Californië'. In Nederland regende het namelijk wel en niet een beetje maar heel veel. En alles was klein, mijn oma had een flat waar we met z’n 6en in moesten wonen met 2 slaapkamers. Een badkamer, of iets wat daar voor doorging. Onder de douche stapten we met behulp van een trappetje in een bidet. Mijn vader moest gaan zitten anders stootte hij met zijn hoofd tegen het plafond. Het was voor zoveel mensen toch echt, ook voor even, te klein. Mijn zus ging naar Tante Agnes, mijn broer ging naar Oom Ed. Ik was de jongste dus mocht ik bij oma blijven.Van het land wist ik eigenlijk van te voren niet meer dan dat mijn moeder er was geboren, dat het in Europa lag, maar waar Europa lag? Echt Amerikaans, op school leerden wij niets over Europa, we begonnen de dag met je rechter hand op je hart, gingen staan richting de Amerikaanse vlag en met z’n allen I pledge allegiance to the flag of the United States of America, bla, bla, bla en pas dan begon de dag. Eerlijk gezegd hadden we het nooit over andere landen, Nederlanders zijn niet zo Narrow Minded als de Amerikanen.

We dachten dat we de hele dag op klompen moesten lopen en dat er overal tulpen stonden en dat er op iedere hoek van de straat drugs werd verkocht en dat Amsterdam Holland was en je je nek zou breken over de molens. Wat een beeld hebben veel Amerikanen van Nederland, of niet ? Mijn neefje heeft zelfs een keer gevraagd wat voor taal ze in Boston (Oost Amerika) spreken. Natuurlijk zijn ze niet allemaal zo simpel maar er zijn zoveel mensen die niet eens van de ene staat naar de andere zijn geweest.

We hadden wel even een kleine uitdaging, de Amerikanen spraken en spreken nog steeds gewoon Engels punt. Thuis werd er niets anders gesproken dan Engels, Engels en het woord ‘Opruimen’!, hadden we geleerd van OMA. Die was behoorlijk opgeruimd !Als Oma uit Holland op bezoek was wisten we het wel. Normaal kwamen we thuis van school, smeten alles in onze kamers op de grond, omkleden en wegwezen, zo snel mogelijk naar buiten. Maar toen kwam OMA, zo klein als ze was en al verstonden we niets van wat ze ons vertelde, toch begrepen we precies wat ze bedoelde. Een hand op haar heup en de andere wijzend naar de slaapkamer van beneden naar boven verheft ze haar stem steeds harder en heel streng aankijkend riep ze dan Nee, Nee, OPRUIMEN, OPRUIMEN. Er was geen ontkomen aan. Ze was, achteraf gezien, wel heel grappig.

In Nederland kwamen we niet zo heel ver met ‘OPRUIMEN’ natuurlijk. Als je aan de simpele dagelijkse dingen denkt als een brood halen bij de bakker. Onderweg liep je gewoon 10 minuten lang met één zin in je hoofd; één heel volkoren gesneden, pff dat is eruit. En dan kwam er een wedervraag,  dat werd wel heel moeilijk, in die tijd werd er niet veel Engels gesproken, de bakker begreep mij niet en ik de bakker niet, een toneelstuk! Uiteindelijk kwam ik dan thuis met mijn brood, rode wangen en wisselgeld. Iedere keer een stukje verder, een boodschappen lijst vol met boodschappen waarvan ik niet eens wist wat het was en hoe ik het uit moest spreken zoals Melk, maar ja dat leek dan op Milk, dat was wel te doen. Maar oma moest dan een fles van glas hebben, nooit gezien. Hagelslag, wat is in hemelsnaam hagelslag, geen idee, en hoe spreek ik dat dan uit ? De hele winkel door op zoek naar Hagelslag, geen idee waar ik het zoeken moest, probeer dan iets duidelijk te maken in een taal die niemand begreep en waarvan je niet eens wist wat je aan het kopen bent. Ontbijtkoek, speculaas. En dan apart naar de slager, geen idee wat ik haalde karbonades, een Amerikaan die gehakt probeert uit te spreken. Een uur later kwam ik helemaal in tranen thuis omdat ik het niet snapte en iedereen vond mij gek en keek mij gek aan, wat een drama.Toen kwam de dag ……… moesten naar school wat een lol.We hadden veel lol gehad met onze nichten en neven maar goed dat was toch een beetje eigen. Mijn oom en tante hadden een grote flat in Utrecht waar alle nichten en neven 5 meiden en 2 jongens iedere dag verzamelden om te gaan zwemmen of de stad in te gaan van alles deden we samen. Zij probeerden in ieder geval Engels te spreken en gingen mee naar de winkel om ons wegwijs te maken. Dat was natuurlijk wel heel leuk en gezellig. Zij waren echt trots op het feit dat wij hier waren, helemaal vanuit Amerika!Mijn broer en zus  gingen samen naar 1 school en ik ging alleen naar de basis school, Puntenburg in Utrecht, die dag zal ik nooit vergeten. Hallo I am Patricia, iedereen in de klas ging zich voorstellen.Ik hoorde iets dat op Chinees leek vooral Lucy zal ik nooit vergeten, in de pauze brabbelde ze iets en zei daar achteraan you snap?! Ik voelde me dood ongelukkig, ik zie haar nog voor me, Lucy was een dominant typetje waar iedereen een beetje bang voor was. Behoorlijk stevig, een dikke kont, bolle wangen, een bos kort donker haar met krullen en ze had een snor. Daar stond ze dan voor me met haar grote mond, hand op haar zij en dacht echt dat ze grappig was en maar giechelen, oh ik kon haar wel slaan, wat voelde ik me vernederd, wat een onmacht je kon wel iets terug zeggen maar het had geen zin want dan lachten ze allemaal nog veel harder. Ik rende in tranen naar binnen en wilde naar huis. Ik was alles behalve gelukkig. De eerste weken was ik zelfs echt dood ongelukkig, met pijn in mijn buik ging ik naar school.

Maar de dagen vorderden ik ging stap voor stap vooruit met elke dag een paar woordjes ik kreeg samen met nog 2 Engelse kinderen bijles van Wilma, dat was een hele leuke vrouw die dus WEL Engels sprak en ons Nederlandse les gaf. Zij was van mening dat het de beste leermethode was voor buitenlanders om de taal goed te leren. Die mening kon ik wel met haar delen moet ik je eerlijk zeggen ! En beetje bij beetje leerde ik dan de Nederlandse taal, daar ben ik ook wel heel trots op hoor, als ik mensen vertel dat ik in Amerika ben geboren, geloven ze het bijna niet, het is echt niet te horen zeggen ze dan.Als ik nu mailtjes voorbij zie komen staan er vaak taalfouten in, en die zie ik echt wel en denk dan… nou Patrice, je hebt het toch niet zo slecht gedaan hoor meid!Waar een wil is, is een weg zei de directeur van de school en weet je, zij had echt gelijk!Op een gegeven moment begon ik me hier thuis te voelen en zag ik ook wel  heel veel voordelen van het land. Ik kon de beslissing van mijn moeder wel begrijpen; naar de winkels konden we lopen in plaats van met de auto te moeten. Als ik naar de stad wilde kon ik gewoon met de bus ten opzichte van Amerika, als we ergens heen wilden, moesten we worden gebracht. Hier hebben ze gewoon bussen. Naar school moest ik lopen maar dat was wel een wandeling van 30 minuten.In Nederland mocht ik met de bus naar school. Iedere week genoot ik in Utrecht van de markt, mijn oma stond op de markt met BH’s en ik ging haar woensdag middag helpen na schooltijd. Soms had ze dan een ‘buurman’ die een dag-plek had, dat is een plek die per dag wordt verloot. Daar mocht ik dan altijd helpen.  Nederland is echt veel flexibeler en knusser de sfeer is gezelliger. Wat een vrijheid had ik! Ik kon gaan en staan waar en wanneer ik wilden, binnen de perken natuurlijk. Ik kon wel heel snel aan het land en de gewoontes wennen. En de familie van mijn moeder vond ik ook fantastisch.Onze eerste winter vergeet ik nooit, het begon te sneeuwen, wij hadden nog nooit sneeuw zien vallen. Ik zie het gezicht van mijn broer nog voor me, mond open en hoofd achterover om sneeuwvlokken proberen te vangen. Prachtig gezicht! Weer eens wat anders dan zon, zon en zon. Schaatsen deden we wel maar nog nooit op natuurijs. Geweldig! Het was niet te geloven dat je zomaar op een sloot kon gaan staan waar normaal de eenden konden zwemmen, klinkt heel simpel maar toch is dat niet gewoon als je zo niet bent opgegroeid. Koud was het wel maar we genoten er van.

Regelmatig spreek ik mijn neef die nog in Amerika woont en als ik dan hoor hoe hij daar moet leven, onveilig en hoe afhankelijk de kinderen zijn en hoe moeilijk het is hun hoofd boven water te houden, denk ik Ma, bedankt je hebt het goed gedaan! Ik heb een leuke baan, werk 32 uur per week, Coach het waterpolo team van vereniging De Meerkoeten uit Abcoude waar mijn zoon speelt <17 jongens, geef Communicatie trainingen, schrijf tussendoor een artikel en sta open voor leuke uitdagingen.Ik heb mijn draai hier in Nederland na 33 jaar aardig gevonden. Dat de gemeente mij onlangs opriep voor een inburgeringcursus beschouw ik maar als Hollandse humor.

Wil jij ook met je eigen verhaal in Your Way of Life e-gazine? Stuur dan een beknopte versie met je telefoonnummer o.v.v. 'lezersverhaal' naar redactie@yourwayoflife.nl Wie weet sta jij in de volgende editie!