Samen fantaseren JJ en ik over “onze Fata Morgana”. En warempel, ‘onze’ Fata Morgana komt verdacht dicht bij het plaatje van mijn Pre-reisverslag: “De Arabier en ik liggen op het 1001-nachtenkleedje in de woestijn, bij een romantisch vuurtje dadels te eten en cocktails met verse munt te drinken. De sterren stralen op ons neer. Zachte Franse loungemuziek.” Alleen bedachten wij er een koele Sauvignon Blanc bij en een BBQ van zelfgevangen vis. De Berbergids is een jager en een visser, hij kan volledig leven met wat de natuur te bieden – wat mij een on-Hollands prinsessengevoel van bescherming geeft. Ik dompel helemaal onder in de romantiek van Het Sprookje. Ik geniet zo met volle teugen, dat ik me bijna verslik. 

De woestijn is nog veel mooier dan ik had verwacht. De oranje glooiingen van de hoge bergen, de strakke lijnen van de schaduwen van de kleine duinen, de golfjes in het witte zand, het contrast tussen het blauw van de lucht en het geel van het zand. Het kleuren- en vormenspel van de Sahara verandert continue en is zo mooi dat het bijna niet-echt lijkt. De zonsop- en ondergangen zijn fenomenaal, de sterrenhemels wijds en mysterieus. Je voelt je nietig en machtig tegelijk. De woestijn is het mooist wat ik ooit in mijn leven heb gezien. En dan te bedenken dat ik dit nooit ervaren had als ik deze reis niet gewonnen had.

Zeven nachten slapen in tentjes zonder douche, toilet of spiegel. In de woestijn op zijn warmst 38 graden in de schaduw, in de bergen op zijn koudst op 2500 meter tot onder het vriespunt ‘s nachts. Volledig van de buitenwereld afgezonderd. Enkel met de groep, de kok, de gids en de ezelhoeders (in de bergen) en de kamelenhoeders (in de woestijn). Al snel transformeer je zelf in een soort nomaad, met een sjaal om je haar heen tegen zand en stof. Het buiten toiletteren wordt zomaar een ding waar je openlijk over praat. Je kukelt zo de ladder van Maslov af naar de basisbehoeftes. Alleen de Solar Charger op mijn rugzak verraadt me.

De laatste dagen zijn we in Marrakech. Waar het Efteling-gevoel na ‘attractries’ als kameelrijden en duinrollen zich vertaalt in het Sprookjesbos. Slangenbezweerders, waarzeggers, verhalenvertellers, sinaasappelsap- en dadelverkopers verdringen zich na zonsondergang op het grote Djemaa el Fna-plein.

De zouks in de Medina vol tapijten, manden, lantaarns, babouches en vers gelooid leer. Kruiden in alle geuren. Sjaals in alle kleuren. Dit is de Efteling in het echt, het sprookje van 1001-nachten wordt hier geleefd. Helaas al na 1,5 dag tijd om te vertrekken. Er zijn 13 kamelen voor me geboden. Tempting, maar onrealistisch. Toch heeft Marokko me gegrepen. Ik kom terug. Ik ben verkocht. Niet voor kamelen, maar voor Het Sprookje.