PAUL MURRAY

Skippy tussen de sterren
Skippy tussen de sterren beschrijft één enkele catastrofale herfst op het internaat Seabrooks, gezien vanuit zo’n 20 verschillende perspectieven: studenten, docenten, administratieve krachten, priesters, vriendinnetjes, donutwinkelmanagers.

In het centrum van alles staat Daniel Juster, bijnaam Skippy, wiens dood – in Ed’s Doughnut House, nadat hij nog net de naam van zijn vlam in frambozenvulling op de vloer heeft weten te schrijven – de opening vormt van de roman.

Paul Murray (1975) is een jonge, Ierse auteur uit Dublin. Zijn eerste roman, An Evening of Long Goodbyes (nog niet vertaald in Nederland), werd in 2003 genomineerd voor de Whitbread Award. Zijn tweede roman, Skippy tussen de sterren, kwam op de longlist voor de Booker Prize 2010.

Wat anderen zeggen over Skippy tussen de sterren:
‘Schitterend, Murrays romans loopt over van prachtig proza en scherpzinnige beelden [...] Een heel grappige roman die erin slaagt te ontroeren en satirisch actueel te zijn.’ – The Sunday Telegraph

‘Extravagant onderhoudend [...] Tieners zijn, hoewel ze zich er misschien niet altijd naar gedragen, ook mensen en hun droefenis en eenzaamheid (en hun triomfen, hoe tijdelijk ook) zijn net zo gedenkwaardig als die van welke volwassene dan ook. En romans over hen mogen – als ze zo slim, grappig en ontroerend zijn als Skippy tussen de sterren – zo dik zijn als ze willen.’ – The New York Times Book Review

‘Als je hoofdpersoon laten sterven met nog 600 pagina's te gaan al gedurfd klinkt, is dat nog niets verleken bij de literaire hoogstandjes die Murray uithaalt in dit hilarische, ontroerende en wijze boek. Skippy tussen de sterren, opgenomen op de longlist van de Man Booker Prize, is een epische roman rond, nota bene, een stelletje veertienjarige jongens. Het is de Moby Dick van de Ierse kostscholen.’ – The Washington Post   

‘Aangrijpend, wonderlijk en buitengewoon [...] Een kostschoolepos, waanzinnig als het leven zelf.’ – Kultur Spiegel

‘Hij gaat echt dood. In de openingsscene. Maar terwijl de roman van Paul Murray terugkijkt om uit te leggen wat zijn dood veroorzaakt heeft, is Skippy zo wanhopig, pijnlijk springlevend, dat je hoopt dat de simpele daad van over hem lezen hem zal redden [...] een virtuoos staaltje dat je mag verwachten van een schrijver met het zelfvertrouwen om zijn titelpersonage in de titel al het loodje te laten leggen.’ – Time Magazine   

‘Een komisch panorama van het leven op een Ierse kostschool met een duister hart, dat de dolle ensemblepret van de Harry Potter-roman vermengt met de grijnzende morbiditeit van Muriel Spark [...] weet de associatieve, door seks geobsedeerde energie van tienergesprekken te vangen in al zijn rauwe, ratelende pracht.’ – The New Yorker   

‘Dit is een opmerkelijk treffend portret van het vroege tienerleven [...] Een verbijsterende en diepmenselijke prestatie om van zo’n chaotische staat van zijn als de puberteit, of van de dromenkerker die de lerarenkamer heet, zo'n briljante komedie te maken.’ – The Observer   

‘Paul Murrays tweede roman is een triomf. Het is een hilarisch, hartverscheurend verhaal, opgedeeld in drie afdelingen, over tienervriendschap en onbeantwoorde liefde [...] Murray schrijft prachtig, een combinatie van kolderieke dijenkletshumor gepaard aan een observationele humor die de elegische schoonheid van het gewone viert. Geniaal.’ – Daily Mail 

‘Echt origineel, werkelijk grappig en zonder meer hartverscheurend.’ – The Bookseller

Interview met Paul Murray
Denk je dat het woord ‘episch’ van toepassing is op Skippy tussen de sterren?
Het woord ‘episch’ doet me denken aan dingen als de Ilias of Paradise Lost. Of een heel lange drumsolo in een nummer van Led Zeppelin. Kortom, iets dat erg lang en hoogdravend is en veel moeite kost als het ware. Skippy tussen de sterren is lang, dat staat vast, maar bevat erg weinig heldendaden van Homerisch formaat. Er zitten een stuk meer grappen in dan in Paradise Lost. En ik garandeer je dat er geen drumsolo’s in voorkomen.

Het boek heet Skippy tussen de sterren, maar het gaat uiteraard niet alleen over Skippy. Zie je een van de personages als protagonist, als hoofdpersoon, of misschien slechts als personage dat de meeste sympathie bij de lezer zal opwekken? Of was er een personage dat je het meest na was tijdens het schrijven van het boek?
Dat rouleerde enigszins. Aanvankelijk zag ik Skippy inderdaad als hoofdpersoon, en na een tijdje Ruprecht, die zijn kamergenoot is. Maar er zijn zoveel personages, en ze zijn allemaal belangrijk. Uiteindelijk realiseerde ik me dat het boek eigenlijk over de school ging; het was het verhaal van Seabrook College, verteld via de belevenissen van deze groep jongeren. Ook ging het over vriendschap, die in mijn gedachten een soort van tegenkracht werd voor de allesbeheersende invloed van de school, die de jongens op een heel specifieke manier probeert te vormen. Ik voelde me vrij paternalistisch ten opzichte van alle personages, maar er is één kind in het bijzonder, Geoff Sproke, waar ik erg op gesteld was. Hij is een redelijk vreemde, maar erg serieuze en van nature vriendelijke jongen. Hij praat geregeld met een zombiestem en hij is bang voor pudding.

Identificeer je je meer met de jongens uit je roman of met hun leraren?
Toen ik aan het boek begon dacht ik dat ik beter een volwassen personage op kon voeren, voor het geval dat lezers zich niet op hun gemak voelden met al die 14‐jarigen. Daarom is er een man, Howard, die geschiedenis geeft maar eigenlijk nogal onzeker is over zijn plaats in het leven. In de loop van het verhaal begon ik steeds meer plezier te beleven aan het schrijven van zijn verhaallijn. Dat gezegd hebbende, denk ik dat je je als schrijver met al je personages identificeert, zelfs met de antagonisten van wie je weet dat iedereen ze gaat haten. Uiteindelijk wordt het verhaal voor het grootste deel vanuit het oogpunt van de jongens verteld. Maar het effect dat de leraren op hen hebben, zowel in goede als kwade zin, is daar fundamenteel deel van. Ik heb nooit lesgegeven, maar ik heb een paar vrienden die leraar zijn, en ik heb erg veel respect voor ze, het is een zware baan. En een goede leraar kan je leven veranderen.

Zou je Skippy tussen de sterren eerder een tragedie of een komedie noemen?
Ik ben niet doelbewust een komedie dan wel tragedie gaan schrijven. Ik denk niet dat het leven op die manier werkt. Ik had de stemmen van de personages in mijn hoofd en ik wilde hun verhaal vertellen en daarbij zo dicht bij hen blijven als mogelijk was. Ik had een redelijk duidelijk idee van hoe het zou aflopen, dus zelfs wanneer ik aan een grappige scène werkte, was mijn beeld van het boek nog steeds vrij somber. Voor lezers die niet weten welke kant het op gaat, denk ik dat het een rasechte komedie kan lijken, tenminste voor even. Naar mijn idee bestaat er niet veel humoristische literatuur, dus wanneer mensen iets grappigs lezen, kunnen ze verbaasd zijn wanneer het verhaal  een andere wending neemt. Maar de mengeling van komedie en meer donkere stof geeft beter weer hoe ik het leven zie dan iets wat een en al komedie zou zijn of aan een stuk door deprimerend. In de ergste situaties maken we grapjes om ons erdoorheen te slaan; omgedraaid is het zo dat we op momenten dat we zonder zorgen zouden moeten zijn, we ons zomaar erg angstig of eenzaam kunnen voelen. Zo zitten we in elkaar en dat wil ik in de roman laten zien.

Word member van Your Way of Life e-gazine en maak het hele jaar door kans op mooie cadeaus!