In mijn vroegste herinnering aan mijn opa is hij zo kaal als een biljartbal en neemt hij me mee naar de tijgers. Hij zet zijn hoed op en trekt zijn regenjas met de grote knopen aan. Ik draag lakschoentjes en een fluwelen jurk. Het is herfst en ik ben vier jaar oud. Er gaat een vanzelfsprekendheid van dit alles uit: van mijn grootvaders hand, het luide sissen van de trolleybus, de klamme ochtend en het drukbevolkte pad dat naar het citadelpark op de heuvel leidt. In het borstzakje van mijn opa’s overhemd zit, zoals altijd, Het jungleboek met de vergeelde pagina’s en de gouden bladeren op het omslag. Ik mag het niet vasthouden, maar het ligt de hele middag opengeslagen op zijn knie, terwijl hij eruit voorleest. Hoewel mijn opa zijn witte jas noch zijn stethoscoop bij zich heeft, spreekt de mevrouw bij de kassa hem toch met ‘dokter’ aan. We passeren het karretje waar popcorn wordt verkocht, de kraam met paraplu’s en de kleine kiosk met ansichtkaarten en foto’s. We gaan de trap af, langs het vogelhuis waar de uilen met hun scherpe gehoor slapen, door het plantsoen langs de fortmuur, waar allemaal kooien staan.

Ooit woonde hier een koning, een sultan met zijn janitsaren. Nu staan er in de schietgaten aan de straatzijde afgesloten troggen met lauw water. De tralies van de kooien zijn verbogen en hebben van de roest een oranje kleur. Met zijn vrije hand draagt mijn opa de blauwe tas die mijn oma voor ons heeft gevuld. Daarin zitten de zes dagen oude koolharten voor het nijlpaard en wortelen en selderij voor de schapen, de herten en de elandstier, die hier een bezienswaardigheid is. In zijn zak heeft mijn opa een paar suikerklontjes verstopt voor de pony die de koets door het park trekt. Als ik daar later aan terugdenk, zie ik dat niet als sentimentaliteit maar als edelmoedigheid. De tijgers verblijven in de buitenste gracht aan de rand van het fort.

We beklimmen de trappen van het kasteel en passeren de watervogels, de beslagen ramen van het apenhuis en de wolf die nu zijn wintervacht kweekt. We lopen langs de lammergieren en de beren die de hele dag liggen te slapen en naar vochtige aarde en bederf ruiken. Mijn grootvader tilt me op en zet mijn voeten op de reling zodat ik kan neerkijken op de tijgers in de gracht. Mijn grootvader noemt de tijgervrouw nooit bij naam. Terwijl hij zijn armen om me heen heeft geslagen en mijn voeten op de reling rusten, zegt hij soms: ‘Ooit kende ik een meisje dat zo van tijgers hield dat ze er zelf bijna  eentje werd.’ Omdat ik nog klein ben en van de tijgers houd omdat hij dat doet, denk ik dat hij mij hiermee bedoelt. Ik denk dat hij me een sprookje vertelt waarvan ik me kan inbeelden dat ik er zelf een rol in speel – en dat zal ik jarenlang blijven doen. De kooien kijken uit op een binnenplaats. We gaan de trap af en lopen langzaam van kooi naar kooi. Er is ook een panter, waarvan de vaag zichtbare vlekken het oliezwarte vel verbleken, en een lome, dikke leeuw uit Afrika. Maar de tijgers zijn klaarwakker en stralen woede uit. Hun gestreepte schouders deinen op en neer, terwijl ze pal achter elkaar heen en weer over het smalle rotspad lopen. Hun zure, warme lucht is allesoverheersend. Ik zal die geur de hele dag blijven ruiken, zelfs nadat ik in bad ben geweest en al in bed lig. Ook daarna herinner ik me hem soms zomaar opeens: op school, tijdens een verjaardagspartijtje van een vriendinnetje, zelfs jaren later in het pathologisch laboratorium en tijdens de rit naar huis vanuit Galina. Ik herinner me ook een gevecht. Een groepje mensen dat samendromt rondom de kooi van de tijgers. …
LEES HIER DE EERSTE PAGINA'S van De Tijgervrouw van Galina of koop het boek direct hier bij Bol.com