Fragment
Morgen ga ik trouwen. Volgens de traditie komen alle vrou- wen uit de familie de dag voor het huwelijk bijeen om de bruid raad te geven, te feliciteren, cadeaus te overhandigen en hun genegenheid te tonen. En om het beetje seksuele ervaring dat ze in de loop van hun leven hebben opgedaan met haar te delen, want daar mocht eerder nooit over gesproken worden. Bij dit intieme samenzijn vertellen we elkaar van alles en in- tussen bereiden we couscous, een gerecht dat veel inspanning vergt en waarvoor een lange voorbereiding, oplettende ogen van de jonge garde, en oude handen die de ingrediënten vaar- dig mengen vereist zijn. Langzaam druppelen de vrouwen binnen, vinden een plekje en gaan aan de slag. Zà Rosa – tan- te Rosa – is de oudste en ze kan geen stap verzetten, dus gaat ze zitten en houdt iedereen in de gaten, waarbij ze als het zo uitkomt net doet of ze doof is.

Fifidda is vroeg gekomen, helemaal in donkere kleding, alsof ze om een dode komt rouwen, en zij heeft het griesmeel meegenomen. Mijn moeder geeft haar meteen een uitbrander. ‘Fifi, waar heb jij gezeten? Anciluzza gaat trouwen, we hebben je een week niet gezien en je kijkt alsof je zojuist iemand be- graven hebt.’

Fifidda geeft geen antwoord, trekt haar jas uit, legt haar ket- tingen op de buffetkast en kleedt zich uit waar iedereen bij is.

 ‘Fifidda!’ De geërgerde, gegeneerde stem van mijn moeder benadrukt de schaamteloosheid van mijn zus, die een lange, witte jurk aantrekt, haar handen wast en boos de knoflook begint te pletten. Waar zouden al die grieven toch vandaan komen?

Mijn vader is inmiddels al geruime tijd ziek en gaat niet meer vissen. Zijn pensioen volstaat nauwelijks om het gezin van te onderhouden, maar mijn moeder slaagt er altijd in alles te betalen en heeft aan het eind van de maand nooit schulden. Zù Nino – oom Nino, een oude familievriend – heeft me zijn huwelijksgeschenk gegeven: vanochtend vroeg kwam hij met twee kisten visjes aanzetten, en wat mul, drie teilen barstens- vol met mosselen en venusschelpen, vier kreeften, langousti- nes en sardines.

Mijn moeder bereidt de vissaus; wij meisjes maken met een lang gezicht de vis schoon en halen alle graten eruit; nicht Bonina en haar Marokkaanse schoondochter Saadia ontfer- men zich over het griesmeel, en de ervaren ogen van zà Rosa houden alles in de gaten.

De mannen zijn allemaal buiten: de een is aan het werk, de ander hangt aan de bar, weer een ander zit te kaarten, de vol- gende lummelt wat rond.

De knoflook die Fifidda verwoed in de vijzel aan het fijn- stampen is, verspreidt een indringende geur waarvan ik moet niezen. ‘La figghia mia! Meisje toch! Je wordt toch niet uitge- rekend nu verkouden, hè?’ Mijn moeder maakt zich altijd nodeloos ongerust. De keuken is doortrokken van de geur van de laurier en de kaneel die aan het kokende water zijn toegevoegd; het geroezemoes wordt luider naarmate de vro- lijkheid en de opwinding toenemen. Ik ben niet de eerste die trouwt, maar in ons dorp is een bruiloft nog altijd groot

nieuws, iets wat uitbundig gevierd moet worden. Fifidda is woedend; haar minnaar is spoorloos verdwenen en ze heeft er spijt van dat ze haar man jaren geleden heeft verlaten, omdat ze het nu in haar eentje moet rooien. Dat zal mij niet overkomen, denk ik, ik vind Gaetano veel te leuk.

Maar dat zeg ik niet tegen hem, want dat hoort niet.

Kans maken op een exemplaar van De Proefster? Stuur een MAIL met als onderwerp De Proefster en wie weet ligt hij eerdaags bij je op de deurmat!