FRAGMENT:
Als mijn vader dit hoort, dacht Michiel. Hier stokte zijn gedachte. Hij durfde zich niet voor te stellen wat zijn vader zou zeggen wanneer die hoorde wat er gebeurd was. Het was te groot en te erg, en hij fietste als een bezetene om er zo ver mogelijk vandaan te komen. Maar hij wist al dat er geen ontsnappen aan was. Hij voelde dat het voor altijd in zijn hoofd zou zitten en zijn leven lang over alles een schaduw zou werpen. De zon ging gewoon door met het beschijnen van de weilanden, het bloeiende riet en de boerderijen. Het glanzende licht was als een toegift van de grote voorstelling die zomer genoemd werd. Je kon nergens aan zien wat er gebeurd was. Het zat in zijn hoofd en bewoog met hem mee, met de maximale snelheid waartoe zijn benen in staat waren. Toch zat het niet echt in zijn hoofd, het waren alleen maar de beelden ervan. Beelden die om een verklaring smeekten, om een uitleg die de scherpste kantjes eraf zou halen en iets geruststellends zou hebben. Iets wat zijn vertrouwde wereldbeeld zou herstellen. ‘Ga maar rustig slapen, kindertjes in het hele land...’ Zoiets. Het origineel van die beelden lag nu al in het verleden. Het had nog geen kwartier geleden plaatsgevonden en wanneer hij thuiskwam zou het bijna een half uur oud zijn. Meestal gaan vervelende en nare dingen voorbij, je vergeet ze, je stopt ze zo ver weg dat ze je op eigen kracht niet meer terug kunnen vinden. Maar met dit verleden zat het anders. Op wat voor manier, wist hij nog niet. Hij wist alleen dat het op een angstaanjagende manier anders was. Pas toen hij het tuinpad insloeg, minderde hij vaart. Hij liet zijn fiets tegen de houten muur van de schuur vallen en maakte een omtrekkende beweging in de richting van de volière. Hij wilde het eerst aan zijn vogels vertellen. Die zouden er niet van schrikken en ze zouden ook geen maatregelen nemen. Van die maatregelen waaraan je zelfs niet durfde te denken. Meestal werd hij vrolijk als hij naar ze keek. De grasparkieten waren met z’n achten en leidden hun eigen leventje. Het waren vier koppeltjes en ze bleven elkaar trouw tot in de dood. Niet omdat ze het elkaar in de kerk plechtig beloofd hadden, maar gewoon uit zichzelf. Misschien snapten ze van nature dat ze daarmee een hoop ellende voorkwamen. Ze waren onwaarschijnlijk mooi. Degene die ze bedacht had, moest wel heel erg zijn best hebben gedaan. Het waren groene, gele en blauwe parkieten. Ze droegen een mantel van grijszwarte veertjes met een wit randje eromheen, waardoor een duizelingwekkend patroon ontstond als je er goed naar keek. Zijn vader zei dat de oorspronkelijke bedoeling hiervan was de vijand in hun thuisland Australië in verwarring te brengen, en dat je eraan kon zien dat nuttig en mooi heel goed samen konden gaan. De groene parkieten hadden een gele kop, de blauwe een witte, en allemaal hadden ze zwarte of kobaltblauwe vlekjes aan de onderkant ervan. Het leek of die er zomaar op waren gestrooid, maar ze zaten op een uitgekiende plek en leken net extra oogjes. Hij stond voor de kooi en luisterde naar zijn hart, dat als een waanzinnige tekeerging. Zijn benen trilden en zijn hoofd werd gevuld door een zware donkere wolk, die hem belette na te denken. ‘Er is iets verschrikkelijks gebeurd...’ wilde hij tegen zijn vogels zeggen, maar er kwam geen woord uit. Nadat ze zijn aanwezigheid vluchtig hadden opgemerkt, gingen ze gewoon door met praten, zingen en snavelknarsen, allemaal tekenen dat ze op hun gemak waren en dat ze onderling iets te bespreken hadden waar ze hem niet bij nodig hadden. Hij zuchtte en begaf zich met lood in de schoenen in de richting van de keukendeur. Er was niemand thuis. Het was een zondagnamiddag in september, mooi weer, en zijn ouders maakten een excursie in een bedreigd natuurgebied. Er was niemand aanwezig om naar hem te luisteren, voor het geval hij er iets over kwijt had gewild. Ergens was het een opluchting dat ze niet thuis waren. Hij stommelde de trap op, liep naar zijn kamer en ging achter de computer zitten. Hij opende Monkey Island, een adventure-game waar hij zo’n beetje aan verslaafd was. Soms kreeg de hoofdpersoon, Guybrush Threepwood, aan het eind een ongeluk, maar dat bleek toch altijd met een sisser af te lopen. Michiel hield niet van spelletjes waarbij het erom ging zo veel mogelijk slachtoffers te maken.

Koop hier direct de nieuwe Tessa de Loo