FRAGMENT
De Russen noemen hun Kamov-50-gevechtshelikopter Chernaya Akula: Black Shark of Zwarte Haai. Een bijzonder toepasselijke naam, want hij is slank en snel, verraderlijk en wendbaar, en − het belangrijkste − hij kan zijn prooi uiterst efficiënt vermoorden.

Uit een mistbank doken twee Black Sharks op met een snelheid van tweehonderd knopen en gedoofde lichten. Ze vlogen in een strakke formatie op nog geen tien meter boven de keiharde bodem van het dal door de maanloze nacht − noe, nap-of-the-earth, vlak boven de grond − en volgden een droge rivierbedding, dertig kilometer ten noordwes- ten van Argvani, het dichtstbijzijnde grote dorp in het westen van Dagestan.

De contrarotors van de KA-50’s sneden door de ijle berglucht. Deze rotors hebben een gemeenschappelijke as, een uniek systeem dat vele voordelen biedt. De heli heeft geen staartrotor nodig waardoor er meer motorvermogen voor de voortstuwing kan worden gebruikt en hij dus sneller is. Bovendien is hij minder gevoelig voor grond-luchtwapens, omdat er één punt minder is waar een schot een verwoestend defect kan veroorzaken. Dankzij deze eigenschap plus nog een paar andere bijzondere kenmerken, zoals een zelfdichtende brandstoftank en een vliegromp die gedeeltelijk van composietmateriaal zoals kevlar is ge- maakt, is de Black Shark een uitzonderlijk robuust gevechtswapen. De KA-50 is niet alleen sterk, maar ook dodelijk.

De beide heli’s waren onderweg naar hun doelwit in de Russische noordelijke Kaukasus en hadden een volledige lading lucht-grondmu- nitie bij zich: elke helikopter was voorzien van uitwendige containers (pods) op de romp met respectievelijk een 30mm kanon met 450 kogels en 40 ongeleide 80mm raketten. Daarnaast waren er nog twee lanceer- systemen met daaraan in totaal een dozijn AT-16 anti-tankraketten.

Het waren allebei KA-50N’s, waarbij de N staat voor nochny, nacht; de speciale nachtversie van deze helikopter, en dus zwart. Toen ze al heel dicht bij hun doel waren, was het alleen te danken aan de nacht- zichtapparatuur van de vliegers, hun navigatiesysteem ‘abris’, een zo- genaamd ‘Advanced Moving Map Display’ en hun flir (Forward-Looking Infrared Radar) dat de heli’s niet tegen elkaar, tegen de steile rotswanden aan weerszijden van het dal of tegen de glooiende heuvels botsten.

De vlieger van de voorste helikopter controleerde de vliegtijd tot het doel en zei daarna in de microfoon van zijn headset: ‘Semi minute − Zeven minuten.’‘Ponial − Begrepen,’ zei de vlieger van de Black Shark achter hem. In het dorp dat over zeven minuten in brand zou staan, kraaiden de hanen.

Daar, in een schuur in het groepje gebouwen dat tegen de rotsachtige heuvelhelling was gebouwd, lag Israpil Nabiyev onder een wollen de- ken op een bed van stro. Hij probeerde te slapen, begroef zijn gezicht in zijn jas en sloeg zijn armen stevig over elkaar rondom de uitrusting die aan zijn bovenlichaam was bevestigd. Zijn dikke baard isoleerde zijn wangen, maar het puntje van zijn neus tintelde van de kou. Zijn hand- schoenen hielden zijn vingers warm, maar de koude luchtstroom die door de stal trok, blies tot aan zijn ellebogen in zijn mouwen.

Nabiyev kwam uit de stad Makhachkala aan de Kaspische Zee. Hij had al in ontelbare schuren, tenten en modderpoelen in de openlucht geslapen, maar hij was opgegroeid in een betonnen flatgebouw met elektriciteit, stromend water, sanitair en televisie, en die gemakken miste hij nu wel. Toch klaagde hij niet hardop, want hij wist dat deze tocht noodzakelijk was. Het hoorde bij zijn werk om deze rondes te maken en zijn troepen elke paar maanden te bezoeken, of hij dat nu leuk vond of niet.

Hij leed tenminste niet alleen. Nabiyev ging namelijk nérgens alleen naartoe. Vijf leden van zijn beveiligingsteam lagen bij hem in de koude schuur. Het was er pikdonker, maar hij hoorde hun gesnurk en rook hun lichamen en de smeerolie van hun kalasjnikov-aanvalsgeweren. De andere vijf mannen die hem vanuit Makhachkala hadden begeleid, stonden buiten op wacht, samen met de halve plaatselijke politiemacht: alle mannen waren wakker, hadden hun wapen op schoot en een pot hete thee binnen handbereik.

Israpil had zijn geweer vlak bij zijn provisorische bed gelegd, omdat het zijn laatste verdedigingsmiddel was. Het was een AK-74U, de ver- korte versie van de eerbiedwaardige maar effectieve kalasjnikov. Hij rolde op zijn zij, zodat hij met zijn rug naar de koude luchtstroom lag, en stak zijn hand uit. Hij legde zijn gehandschoende hand op de plastic greep en trok het wapen naar zich toe. Even bleef hij onrustig liggen, maar rolde toen op zijn rug. Met zijn laarzen aan zijn voeten, zijn geweerriem om zijn middel en zijn borstharnas met patronen aan zijn bovenlichaam bevestigd, was het verdomde moeilijk een gemakkelijke houding te vinden.

Het kwam niet alleen door de ongemakken van de schuur en zijn uitrusting dat hij wakker bleef. Nee, hij kon niet slapen door zijn knagende, constante vrees voor een aanval.