OP TOURNEE MET DÉ

Cruisen op De Eurodam deel 2

We ontvangen dagelijks een update van onze Dé maar dat is allemaal niet afzonderlijk te plaatsen. Hier het verslag van dag 6 St Petersburg. De andere dagen vind je vanaf morgen onder aan dit artikel als pdf.

Dag 6 het is vrijdag de 13^e, maar naar goed Russisch gebruik, heb ik 3 x over mijn schouder gespuugd en op hout geklopt. Dus ik zit snor. 

We zijn vanmorgen aangekomen in St. Petersburg, ook wel eerder bekend als Leningrad. Op de scheepswijde video zijn we de afgelopen 2 dagen doorgezaagd over hoe het land te betreden. Als je een visum hebt (zoals wij) zit je goed, echter er moeten toch wat extra formulieren worden ingevuld. Aldus geschiede en we zijn om 08.45 uur gereed voor Imperial Russia. Een dagvullende tour in bus nr. 20!!! Deze kreet zullen we nog veel horen. Bus 20 pulease stay together. Ve don’t vant to loose any people. Zo gesproken door onze gids Frieda. 

We liggen afgemeerd aan de zuidkant van St. Petersburg, hetgeen inhoudt dat we niet al te ver zijn van ons eerste bezienswaardigheid die we gaan bezoeken. Peterhof. Het slot dat Peter de Grote liet vervaardigen, aan de kust van de Finse Golf, met als thema dat het zo mooi, of nog mooier dan Versailles moest uitzien. Ik denk dat ze er niet ver vanaf zitten. Het is prachtige dag en de Peterhof komt dan ook geheel tot zijn recht. Natuurlijk zijn wij niet de enigen dus een verhitte Frieda probeert haar schapen bij elkaar te houden. Een schier onmogelijke taak. Maar op het einde van de dag zal blijken dat we er toch allemaal zijn en hebben we tot 34 leren tellen in het Russisch. Frieda draagt een zender met microfoon en wij lopen met de ontvangers en oortjes in het rond. Ik besluit niet mee te gaan met de groep voor de rondleiding door het binnenste van het Slot. Al een paar keer gezien en ik vermoedde correct dat het binnen in sauna zou zijn. Af en toe ving ik flarden op van Frieda de zendmast en wist ik waar de groep was. Ik zat lekker in de schaduw te kijken naar de prachtige fonteinen, parken en natuurlijk naar de georganiseerde chaos op het grote bordes.

Uiteindelijk was de tour binnen afgelopen en kwamen de oververhitte medereizigers naar buiten gestroomd. Letter gestroomd. Frieda vertelde ons nog meer over de fonteinen en wist ons naar de juiste plekjes te voeren om de beste foto’s te maken. Onze Frieda was zeker niet dom! Een vat vol kennis, maar helaas gaf ons dat wat minder tijd om op eigen gelegenheid rond te lopen. Een enkeling uiteraard daargelaten. Een enkel afgedwaald schaap welk in een meterslange toilet-rij stond hield even de boel op. Via de diverse mooie plekken in het park werden we naar de orangerie geleid alwaar de lunch werd geserveerd. Het voorafje kon niet Russischer. Borsjt. De beroemde rode bietensoep met uien en groente en een flinke klodder zure room. Heerlijk. De rest bestond uit… hoe kan het ook anders… kip. Niet zo zout als de Zweedse kip en een lekker ijsje na.

Tegen die tijd was onze tijd al uitgelopen met een half uur, maar de draagvleugelboten lagen al klaar in de Finse golf om ons op die manier naar het centrum van St. Petersburg te voeren. Even nog een kleine wandeling via de “bedriegertjes” en lachen alom. Peter de Grote was een grote grapjas en had op diverse plekken verscholen waterspuwers aangelegd. Je kunt gewoon langs een bankje wandelen en als iemand op een bepaalde steen trapt, komen er allemaal waterstralen over het pad. We hadden geen problemen met deze verfrissende douche. 

Na een rit van circa 20 minuten op een doorgezakte stoel in een dieselrook en waterspuwende “hydrafoil” kwamen we in het hart van de stad aan. Prachtige grote gebouwen in de meest uiteenlopende zachte kleuren roze, groen en blauw. De brede rivier de NEVA schitterde. Aan de linkerzijde het Peter en Paul fort met daarop een prachtige kerk met een heel spitse met bladgoud bekleedde toren die schitterde tegen de strakblauwe lucht. Aan de rechterzijde het admiraalsgebouw en natuurlijk het klapstuk, de 4 gebouwen die tezamen het museum De Hermitage vormen.

Met de bus (die gelukkig gekoeld was, buiten was het 32oC) werden we langs de diverse imposante monumenten gevoerd. De Isaak Kathedraal met een gigantische bladgouden koepel, langs het Peter en Paul fort, langs de Aurora waarvan af met losse flodders de oktober revolutie werd ingeschoten zonder dat er bloed werd vergoten. Verder reden we langs de diverse standbeelden van Peter en Catharina de Grote. Beiden vrijwel altijd afgebeeld als ruiters te paard. Het bijzondere van deze standbeelden is, dat ze compleet rusten op de achterbenen van het paard. Hetgeen inhoudt dat er bijzonder goede balans is berekend en dit unica zijn in de wereld. Althans dat vindt de Rus. Zij zijn trots op hun land en dat laten ze zien ook! 

Ik kan een boekwerk schrijven over Petersburg, maar dat hebben al velen voor mij gedaan. Als je echt in Rusland geïnteresseerd bent stel ik je voor hierover de vele boeken en gidsen te lezen. Of beter nog, ga er eens naar toe. Ga niet in de hete zomer en bij voorkeur ook niet via een cruise, want dan doe je de stad geen eer aan. Veel te weinig tijd voor zoveel moois.

Onze laatste stop was bij de Church of the spilled blood. Een fantastische mooie kerk met de bekende uivormige torens zoals je die wel eens op het nieuws ziet als Moskou in beeld is met het rode plein. Ook in deze kerk stond weer een rondleiding gepland, maar ik had andere plannen. 

Die namiddag zou ik ertussen uit knijpen en bij vrienden van vrienden de avond doorbrengen in de Datsja. Na enige verwarring en heen en weer gebel hadden we contact gelegd. Dochter Irina kwam me ophalen. Gelukkig had ze me gauw gevonden. “dat grote mens met witte broek en blauwe blouse” omschrijving had gewerkt.

Kennis gemaakt, handjes geschud en daar gingen we. Slik. Da’s toch anders dan in zo’n trage tourbus. Irina rijdt als een echte Russin. Links en rechts de gaatjes in het verkeer pakkend om zo weer een kilometer op te schieten. Ik vond het enig. De tocht zou 50 minuten duren maar was zo om nadat we al gauw zeer geanimeerd zaten te kletsen. Haar Engels was perfect. Onderweg nog wat deuken en andere kleine aanrijdingen gezien waardoor 7 rijen zich op een 4 baans weg via 3 rijstroken om de gekreukelde voertuigen worstelden.

Na enige tijd werd het rustiger en reden we langzamerhand het platteland op. Wat is dat leuk om te doen. Even weg uit de meute en dan bij iemand thuis worden uitgenodigd. Wat een aparte indruk krijg je dan.

Aangekomen via een lappendeken van weg kon ik kennismaken met de rest van de familie. Moeder Helena, zuster Marina, vader Davidoff en baby Lev. Uiteraard in het begin een beetje schutterend maar algauw heel vertrouwd. De datsja bestond uit diverse houten huizen die ze zelf gebouwd hadden en elk jaar, zo vertelde Helena, werd er weer iets aan- of bijgebouwd.

Binnen een gezellige wanorde met ook nog 2 poezen, die mij even heimwee gaven naar Jojo de mijne. Die overigens in prima handen is. Na me tegoed te hebben gedaan aan het verse fruit uit eigen tuin en limonade van eigen maaksel ging pa het vuur opstoken want ik zou toch wel honger hebben. Nou een beetje wel ja. Al dat gepraat gaf ons ook dorst. Davidoff had 5 enorme spiezen met vlees en uien uit eigen tijd gegrild. Dochter Marina had eigen kweek nieuwe aardappelen gekookt, en Irina had een mand tomaten en komkommers geplukt. Alles werd zonder veel omhaal op de tafel gezet en daar begon de maaltijd. Je moet begrijpen dat alleen Helena (lerares Engels) en dochter Irina goed Engels spraken. De beide anderen konden het redelijk verstaan maar niet spreken. Maar wat is mooier om ook met hand- voet- en lichaamsgebaren met elkaar te converseren. 

En toen kwam het natuurlijk. Wat wil je drinken. Wodka? Wat anders. Als je in Rusland bent. De fles op tafel en ik kreeg les Wodka drinken. Ik was er al bang voor. Hup, glaasje achterover in een keer de keel in, daarna luid aaaaaaaaaaaahhhhh zeggen en vervolgens bijten in een komkommer of tomaat of nog beter zelf ingemaakt vetspek. Ik kwam er niet onderuit.

En hoe verder de maaltijd vorderde des te beter werd mijn Russisch en Davidof’s Engels.

Wat een enorm gastvrije mensen waren dit. We hebben zoveel verhalen in zo’n korte tijd met elkaar uitgewisseld, dat het op het einde van de avond was alsof ik ze al jaren kenden. Gewone Russen met gewone en ongewone mooie trieste en grappige verhalen.

Je begrijpt natuurlijk dat Davidoff en ik de hele liter wodka hebben soldaat gemaakt. Hij dacht vast ik drink dat wijf onder de tafel. Ha! Mooi niet. Hij vond het prachtig. We hebben allen adressen uitgewisseld en ik hoop ze nog een keer te zien. Hier in Rusland of in Nederland.

De dochters waren gelukkig nuchter gebleven en hebben me rond een uur of middernacht terug gebracht naar het schip. Het was even zoeken en aan mij hadden ze niet meer zoveel. Ik hoefde me niet meer groot te houden, dus de wodka raasde met veel geweld door mijn hersens en zeker die delen die het spraakgebied beheersen. 

Uiteindelijk mochten ze tot bij het schip rijden en kon ik na een hartverwarmend afscheid en zelfs een lachende Russische douane het plankje over naar het schip. Ik merkte toen dat het niet de golven waren, maar mijn nevels die me deden zwalken naar de hut. 

Een geweldige dag met een fantastische avond. 

Ik pik dan gelijk maar de volgende dag erbij.
Mia en Theo hebben uitgebreid de Hermitage bezocht en waren zeer onder de indruk. Niet van hun gids. Dat was een onmogelijk stuk vreten die de groep behandelde als een schoolklasje. En je moet het echt bont maken als je deze 2 mensen zover krijgt dat ze geen fooi geven en zelfs hun vinger opsteken. Dat ga ik toch maar eens melden bij HAL. 

En ik???? Ik stond gepland voor een tour “Rusland door de ogen van de russen”
HAHAHAHAHA wat een grap! Ik lag met een kater van heb ik jou daar de hele dag in mijn kamer, maar ik heb het beste Rusland door de ogen van de russen gisteravond al gehad. 

Morgen Helsinki