Zijn Werk
De moderne Britse politieromans van Peter Robinson over de intelligente, knorrige inspecteur Banks zijn van absolute topkwaliteit: weldoordachte en ingenieuze plots, zorgvuldig uitgewerkte, zeer menselijke personages en een prachtige sfeertekening, zowel in de verhaallijn in het heden als in die in het verleden. Twintig titels verschenen er tot dusver in de Inspecteur Banks-reeks.

Op sommige ochtenden hing er een mist boven het kleine, kunstmatige meer – dat onder aan het naar beneden aflopende, glooiende gazon lag – die de bomen aan de overkant verhulde. Op andere dagen was het water een roerloze, donkere spiegel die de details van elke tak en elk blad volmaakt weerspiegelde. Op deze prachtige ochtend in april was het meer helder, ook al rimpelde het wateroppervlak in de koele bries en trilden de bomen in de weerspiegeling.

Lorraine voelde de pijn als een laag dode huid van zich afglijden zodra de pijnstillers begonnen te werken, en de thee en sigaret kalmeerden haar. Ze zette haar mok op het lage, smeedijzeren tafeltje naast haar stoel en schikte de deken om haar schouders. Ze keek uit op het zuiden en tussen de bomen links van haar kroop de zon voorzichtig over de heuvel naar boven. De betovering zou al snel worden verbroken. Dan zou ze de geluiden horen van mensen die in het gebouw achter haar opstonden, roepende stemmen, deuren die opengingen, stromend douchewater en doorgetrokken toiletten, en zou er een nieuwe dag aanbreken die ze moest zien door te komen.

In het toenemende licht meende ze aan de overkant van het meer bij de rand van het bos iets op de grond te zien liggen, een bundel kleren of iets dergelijks. Dat was opmerkelijk, want Barry, de hoofdtuinman en algemeen terreinopzichter, was trots op zijn kunstmatige meer en natuurlijke bosgebied; zo trots zelfs dat er wel werd geklaagd dat hij daar veel meer tijd aan besteedde dan aan het bij- en onderhouden van de rest van het uitgestrekte terrein.

Lorraine kneep haar ogen tot spleetjes, maar kreeg het voorwerp niet scherper in beeld. Haar gezichtsvermogen was nog steeds niet helemaal wat het was geweest. Ze greep de armleuningen van haar stoel stevig vast, duwde zichzelf knarsetandend vanwege de brandende pijnscheuten die ondanks de oxycontin door haar linkerbeen schoten, overeind, pakte haar kruk en liep de helling af. Het gras was nog nat van de dauw, en voelde tijdens het lopen fris en koel aan tegen haar blote enkels.

Toen ze bij de waterkant aankwam, nam ze het sintelpad dat om het meer heen liep en al snel stond ze aan de andere kant bij de bosrand die op slechts een meter afstand van het water lag. Daarvoor al had ze gezien wat het hoopje was dat daar lag. Hoewel ze al eerder dode lichamen had gezien, had ze er nog nooit zelf een gevonden. Ze was nu alleen met een dode, voor het eerst sinds die keer dat ze bij de begrafenisondernemer naast de grafkist van haar vader had gestaan. Lees verder

KOOP HIER het BOEK

*****MAIL EN WIN*****
Wil je kans maken op een exemplaar van Dwaalspoor meld je dan aan voor onze nieuwsbrief* en stuur een MAIL met als onderwerp 'Dwaalspoor'. (vergeet je adresgegevens niet in de mail!)

*Krijg je onze nieuwsbrief al dan volstaat een mail.